ترنم باران

به امید دیدار

taranomebaran59 — Wed, 18 Jun 2008 22:25:01 GMT

وقتی بر اساس متعالی‌ترین اصول زندگی میکنی نتیجه بازی مهم نیست. هرچه باشد، درست است.

یادداشتهای مرد فرزانه

نوشته ریچارد باخ

با تشکر از دوست بسیار عزیزم ندا که این کتاب قشنگ را به من هدیه داد (هدیه روز تولد J)

امیدوارم توی این مدت که من نیستم خوب و خوش و موفق باشید و یک نفس راحت از دست من بکشید ولی تو را خدا منو فراموش نکنیداااااااااااااااااااااااااا .....

مشکلات زندگی

taranomebaran59 — Tue, 10 Jun 2008 05:02:54 GMT

استادى در شروع کلاس درس، لیوانى پر از آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟ شاگردان جواب دادند : پنجاه گرم , صد گرم
و ...استاد گفت: من هم بدون وزن کردن، نمی‌دانم دقیقاً وزنش چقدر است.

اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقى خواهد افتاد.
شاگردان گفتند: هیچ اتفاقى نمی‌افتد.

استاد پرسید: خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقى می‌افتد؟
یکى از شاگردان گفت: دست‌تان کم‌کم درد می‌گیرد.
حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟
شاگرد دیگرى جسارتاً گفت: دست‌تان بی‌حس می‌شود. عضلات به شدت تحت فشار قرار می‌گیرند و فلج می‌شوند. و مطمئناً کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند.

استاد گفت: خیلى خوب است. ولى آیا در این مدت وزن لیوان تغییر کرده است؟
شاگردان جواب دادند: نه
پس چه چیز باعث درد و فشار روى عضلات می‌شود؟ من چه باید بکنم؟
شاگردان گیج شدند: یکى از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید.

استاد گفت: دقیقاً. مشکلات زندگى هم مثل همین است.
اگر آنها را چند دقیقه در ذهن‌تان نگه دارید، اشکالى ندارد. اگر مدت طولانی‌ترى به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد.
اگر بیشتر از آن نگه‌شان دارید، فلج‌تان می‌کنند و دیگر قادر به انجام کارى نخواهید بود.
فکر کردن به مشکلات زندگى مهم است. اما مهم‌تر آن است که در پایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید.
به این ترتیب تحت فشار قرار نمی‌گیرید، هر روز صبح سرحال و قوى بیدار می‌شوید و قادر خواهید بود از عهده هر مسئله و چالشى که برایتان پیش می‌آید، برآیید.

آخرین راه

taranomebaran59 — Tue, 03 Jun 2008 14:23:38 GMT

امروز چه روزی بود! خدا برای هیچ بنده ای نخواد البته خدا که نمیخواد ولی نمیدونم چی میشه که بنده ها برای خودشون اینو میخواند !!! من که حسابی گیج شدم ، نمیدونم توی این همه مرگ و میر که رخ میده اطرافمون کدوم خواست خدا بوده و به اصطلاح دلیل رسیدن اجل هست و کدوم به خاطر سهل انگاری خود آدماست؟؟؟ اما این یکی که امروز دیدم و مطمئنم که خدا نخواسته بود، یعنی اجلش نرسیده بود، خواست خود خود خود شخص بوده!!! آره امروز مجلس ترحیم یکی از بستگان بودم، یه خانم حدودا 30 ساله، یه خانمی که از هیچ نظر خدا براش کم نذاشته بود، از نظر ثروت که هر چی بگم کم گفتم، از نظر خانواده درست و حسابی، از نظر سلامت خودش، این اواخر هم با کسی که دوستش داشت ازدواج کرده بود و رفته بود آمریکا، جایی که خیلیها حسرتش را میخورند و میگند آزادی واقعی اونجاست و هرکی بره اونجا انگار رفته توی بهشت !!! ولی مثل اینکه این خانم بهشت را دوست نداشت، حدود هشت ماهی بود که رفته بود ولی از وقتی رفته بود دچار افسردگی شده بود و چندین بار به خانوادش گفته بود میخواد برگرده ایران پیش اونا ولی خوب میدونید که مردم چی میگفتند اگه برمیگشت؟ نمیگفتند ازدواج کرد و رفت و شوهرش را تنها گذاشت و برگشت! نمیگفتند دیوونه چرا از جایی که همه بی تابی میکنند که برند برگشته، جایی که همه آرزوشونه که لااقل چند سالی را اونجا زندگی کنند، نمیگفتند ... خلاصه هزار تا احتمال دیگه برای حرفای مردم !!! تا اینکه دیگه طاقت نیاورد و خودش را کشت !!!! آیا این آخرین راه حل ممکن بود برای نجاتش؟ من فقط اینو میدونم که آدمی زاد چقدر باید خودخواه باشه که برای فرار از مشکلش صدها نفر را داغدار کنه!!! البته امیدوارم هیچ کس به این مرحله نرسه که دیگه موندن توی این دنیا براش ارزش نداشته باشه و دلش بخواد خودشو نابود کنه و دیگه نه به فکر اون دنیاش باشه و نه به فکر اطرافیانش که چی به سرشون میاد!!! امیدوارم هیچکدومتون توی این مراسم شرکت نکنید یعنی اتفاق این چنینی اطرافتون نیفته ولی نمیدونید مادر این تک دختر چه حالی داشت امروز، توی عمرم این اولین بار بود که کسی را اینجوری میدیدم و امیدوارم دیگه هیچوقت هم نبینم ، نه من ، نه هیچکس دیگه ...

لیاقت عشق

taranomebaran59 — Sun, 25 May 2008 19:29:46 GMT

تو دنيا هر کسي از زندگيش به اندازه‌اي سهم مي‌بره که لياقتش رو داره نه به اندازه‌اي که آرزوش رو داره! پس به کسي عشق بورز که لايق عشق باشه نه تشنه‌ي عشق چون تشنه عشق روزي سيراب مي‌شه.

خود واقعی

taranomebaran59 — Thu, 15 May 2008 18:34:25 GMT

دلم میخواد خودم باشم ، خود خود خودم ...
بدون هیچ شیله پیله، بدون هیچ نقش بازی کردنی، بدون هیچ ترسی از اینکه دیگران ردم کنند و اینجوری که هستم قبولم نداشته باشند !!!
دلم میخواد اصلا برام مهم نباشه کی منو همینجوری که هستم قبول داره یا نه، حتی اگه اون کس برام خیلی مهم باشه بازم نمیخوام جوری باشم که اون دوست داره دوست دارم اونجوری باشم که خودم دوست دارم واقعا دوست داشتم و هنوز هم ادامه داره ...
اون چیزی که جزء ذات منه ازم جدا نمیشه هر وقت هم میذارمش کنار به خاطر خوشایند دیگران اون شادی که جزء ذاتم هست ازم دور میشه !!!
خدایا خودت کمکم کن که این شهامت را داشته باشم که خودم باشم ...

taranomebaran59 — Tue, 06 May 2008 04:47:09 GMT

روزي در آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي ، سوالي مطرح كرد: استاد،شما كه از جهان سوم مي آييد،جهان سوم كجاست ؟؟ فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود. من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم.به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد. (پروفسور محمود حسابي)

درسي از پروانه

taranomebaran59 — Sat, 26 Apr 2008 07:53:18 GMT

يك روز سوراخ كوچكي در يك پيله ظاهر شد.

شخصي نشست و چند ساعت به جدال پروانه براي خارج شدن از سوراخ كوچك ايجاد شده در پيله نگاه كرد.

سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمي‌تواند ادامه دهد.

آن شخص تصميم گرفت به پروانه كمك كند و با قيچي پيله را باز كرد.

پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بالهايش چروك بود.

آن شخص باز هم به تماشاي پروانه ادامه داد چون انتظار داشت كه بالهاي پروانه باز، گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند.

هيچ اتفاقي نيفتاد!

در واقع پروانه بقيه عمرش به خزيدن مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز کند.

چيزي که آن شخص با همه مهربانيش نمي‌دانست، اين بود که محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج

از سوراخ آن، راهي بود که خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بالهايش قرار داده بود تا پروانه بعد

از خروج از پيله بتواند پرواز کند.

حرف دل: گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست که در زندگي نياز داريم.

اگر خدا اجازه مي داد که بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج مي‌شديم، به اندازه کافي قوي نبوديم

و هرگز نمي‌توانستيم پرواز کنيم.

من قدرت خواستم و خدا مشکلاتي در سر راهم قرار داد تا قوي شوم.

من دانايي خواستم و خدا به من مسايلي داد تا حل کنم.

من سعادت و ترقي خواستم و خدا به من قدرت تفکر و قوت ماهيچه داد تا کار کنم.

من جرات خواستم و خدا موانعي سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم.

من عشق خواستم و خدا افرادي به من نشان داد که نيازمند کمک بودند.

من محبت خواستم و خدا به من فرصتهايي براي محبت داد.

«من به هر چه که خواستم نرسيدم ... اما به هر چه که نياز داشتم دست يافتم»

قافله عمر

taranomebaran59 — Tue, 22 Apr 2008 20:31:18 GMT

و ناگهان چقدر زود دیر می‌شود !!!

چرا فکر می‌کنیم همیشه هستیم و مرگ را واقعاً باور نمی‌کنیم!؟

هر روز اطرافمون می‌بینیم اعلامیه کسانی که مردند و دیگه نیستند، مرد و زن، پیر و جوان، سالم و بیمار، ... ولی انگار نه انگار!

نمی‌گم زانوی غم بغل بگیریم و غصه بخوریم ولی چرا هیچ تغییری تو رفتارمون، تو افکارمون، تو کلاممون نمیدیم؟ چرا عبرت نمی‌گیریم؟

یعنی باور نداریم یه روزی خودمون هم به اونایی که دیگه الان بینمون نیستند می‌پیوندیم؟ یعنی فراموش کردیم که یه روزی ازمون بازخواست می‌کنند به خاطر کارهایی که باید می‌کردیم و نکردیم یا کارهایی که نباید انجام می‌دادیم ولی انجام دادیم؟ یعنی واقعاً خودمون تشخیص نمیدیم چه کاری خوبه چه کاری بد یا اینکه خودمونو زدیم به کوچه علی چپ !؟

باید قدر خودمونو، قدر پدر مادرامونا، قدر دوستامونو، قدر سلامتیمونو، قدر حیات که مهم‌ترین موهبت الهیه را بدونیم و باور کنیم که یه روزی اونا را از دست میدیم و تنها چیزی که برامون باقی میمونه حسرت و پشیمونیه ...

باید مراقب باشیم که وقتی زود دیر میشه از خودمون راضی باشیم و اینطور مطمئن باشیم که خدا هم ازمون راضیه.

مگه چقدر سخته که به کسی ظلم نکنیم، با هم مهربون باشیم، به هم تا اونجا که میشه کمک کنیم، تنگ نظر و حسود نباشیم و خلاصه راضی باشیم به رضای خدا و قدر لحظه لحظه زندگیمونو بدونیم ؟؟؟

به خدا این چیزایی که توی دنیا هستند و ما برای رسیدن بهشون جزع فزع میکنیم اونقدرها هم که فکر میکنیم مهم نیستند، بهتره کمی بیشتر فکر کنیم، ببینیم ارزش دارند این چیزا که اینقدر براشون بیتابی میکنیم.

دلنوشت: این مطلب را به مناسبت فوت پدر همکار و دوست عزیزم نوشتم که یک دفعه میان ناباوری خانوادش پر کشید و رفت ... روحش شاد

پی‌نوشت: بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم...باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

داستانک

taranomebaran59 — Sat, 19 Apr 2008 17:48:18 GMT

بعد از آن همه خوردن وخوابیدن و خوش گذراندن حالا ناچار بود مدتی را در خلوت بنشیند و فکر کند.

روزها و شب‌ها را دریک فضای تنگ و تاریک به سکوت نشست.

تنهایی آزارش می‌داد اما باید تحمل می‌کرد.

احساس تغییر در حال رخ دادن است، اما هنوز نمی‌دانست ماجرا چیست!

شعاع کم‌رنگ نوری فضایش را روشن کرد.

با زحمت، اول شاخک‌هایش را و بعد دست و پایش را بیرون آورد. ناگهای متوجه شد صاحب دو بال زیبا و رنگارنگ شده است.

اکنون او می‌توانست پرواز کند.

با خود گفت : تحمل آن ‌همه سختی به این پرواز و زیبایی می‌ارزید.

taranomebaran59 — Mon, 14 Apr 2008 05:44:02 GMT

چقدر لازمه آدم بعضی اوقات یه شرایط جدید را تجربه کنه و از اونایی که دوستشون داره فاصله بگیره تا هم قدر جای زندگیش را بدونه و هم قدر کسایی که دوستش دارند. یعنی در حقیقت بفهمه که کیا واقعا دوستش دارند، دوستای واقعیش کیاند و کیا دلسوز واقعی هستند براش. ممکنه این مدت خیلی کم باشه ولی خیلی چیزا دستگیر آدم میشه. اینجوری آدم سعی میکنه قدرشناس تر از قبل بشه و نگرانی مهم ترین افراد زندگیش را به حساب دخالت تو کاراش نیاره بلکه به حساب عشق و علاقشون بذاره
من که این واقعیت را توی یک روز خارج شدن از شهر قشنگم (اصفهان) و دور شدن از خانواده عزیزم فهمیدم و امیدوارم هیچوقت یادم نره که دوستای واقعی من چه کسانی هستند و قدر اون عزیزان را بدونم